Kristmundur Axel og unglingsstelpurnar eiga sér einhverja drauma sameiginlega, til dæmis um frama í tónlist, og einmitt á þeim nótum er söngkeppni sem hann stendur nú fyrir. Keppnin nefnist „Láttu drauma þína rætast“ og er fyrir 13 til 16 ára. Ég hef skoðað auglýsingarnar fyrir þessa keppni og þar finnst mér ýmislegt áhugavert. Fyrir það fyrsta er ekkert „show“ í kringum þessa keppni. Engir áhorfendur og engin umfjöllun. Keppendur hrúguðust til Reykjavíkur um helgina þar sem þeir sungu fyrir hinn 17 ára Kristmund Axel og einhverja félaga hans. Úr þessum hópi völdu þeir 10 krakka sem fá að halda áfram í næstu umferð. Hluti af þessu ferli er meðal annars að fara út að borða með Kristmundi og að fara saman í bíó. Til að kynnast, sko. Svo verða frekari úrtökur og á endanum standa eftir einhverjir 2 sem fá þann heiður að Kristmundur Axel tekur þá upp á arma sína og kemur þeim á framfæri í bransanum.

Ég vil að sjálfsögðu ekki gera lítið úr þeim bransatengingum sem „one-hit-wonder“ úr framhaldsskólasöngkeppni hefur, en ég hef ákveðnar efasemdir um þau framaspor sem þarna verða tekin.

Svo er líka spurning hver ætlar að láta drauma rætast með þessari keppni…

Þetta er eitt dásamlegasta myndband sem ég hef séð.

Svekkjandi…

En þegar ég hugsa til baka um árið sem nú er liðið kemur trúleysi fyrst upp í hugann. Oft á þessu ári hafa trúmál borið á góma og oft hef ég þurft að verja það að ég trúi ekki á hluti sem engar sannanir eru fyrir. Það fer í taugarnar á mér, þannig að ég ætti kannski ekki að skrifa um það. En samt. Ég hef lengi verið fráhverfur trú á hvers kyns hindurvitni en ég hef yfirleitt reynt að vera nokkuð mildur þegar þau mál ber á góma af virðingu við átrúnað annarra. En oft á liðnu ári hef ég orðið var við ótrúlegt óþol fólks gagnvart því að ég trúi ekki sama kjaftæði og það. Sérstaklega upplifði ég það í tengslum við tillögur mannréttindaráðs Reykjavíkur varðandi trúboð í skólum. Þá sá ég hvernig fólk veigraði sér ekki við að haugdrulla yfir “fjandans trúleysingjana” og þá ákvað ég að hætta öllu moði í þessum efnum. Nú segi ég fólki að miðlar eru að mínu áliti í versta falli harðsvíraðir svikahrappar en í besta falli villuráfandi fáráðlingar. Ég spyr fólk út í alla drauma sem ekki hafa ræst þegar það stærir sig af berdreymi og bið það að meta hvort tölfræðin er þeim virkilega í hag. Ég segi líka fólki að það að trúa ekki á guð Biblíunnar (þann siðlausa ribbalda) en trúa frekar á “persónulegan Guð” að mínu áliti á pari við að eiga ímyndaðan vin og það sé ekki eitthvað sem maður ætti að flagga.

Fólk hefur ýjað að því við mig að ég geti varla lifað fullnægjandi lífi eða alið börnin mín upp í kærleika því ég aðhyllist ekki sömu bronsaldarþvæluna og það þykist byggja líf sitt á, þegar það ætti að vera öllum mönnum ljóst að sigæði er sammannlegur eiginleiki óháður ritningartextum hvaða trúarbragða sem er. Nú lýsi ég yfir þessari skoðun minni frekar en að humma þetta fram af mér með samanbitnu brosi.

Það er ekkert grín að standa utan trúarbragðanna og verða fyrir sífelldum árásum, til dæmis nú síðast í leiðarapistli Ólafs Stephensen, þess fáfróða bjána sem ritstýrir Fréttablaðinu og finnst kjánalegt að trúlausir haldi jól. Ef hann hefði EINHVERJA þekkingu á sögu vissi hann að jólahald er að uppruna heiðinn siður og var ekki kennt við fæðingu Jesú fyrr en á síðari tímum, enda var krakkaanginn sá ekki fæddur að vetri. Hvað hefðu annars fjárhirðarnir verið að þvælast á miðjum vetri?

Talandi um fáfræði, þá kemur upp í huga mér öll þau skipti þar sem ég hef rætt uppruna trúarbragðanna eða þróunarkenninguna við fólk og það jafnar sínum átrúnaði á gamlar kreddur sem ekki má breyta við vísindalegar aðferðir og söguskoðun. “Þetta er bara trú eins og hvað annað. Hvað hefurðu fyrir þér að þróunarkenningin sé sennilegri en sköpun?” VÍSINDI, fíflið þitt! Það sem er svo dásamlegt við vísindin og þær aðferðir sem þau byggjast á er að þar er afstaða tekin út frá fyrirliggjandi sönnuargögnum og að sama skapi breytt gefi ný sönnunargögn tilefni til þess. Einkenni trúarbragðanna er hins vegar að halda sínu fram þrátt fyrir fyrirliggjandi sönnunargögn.

Nei, trú er ekki dyggð. Hún er alvarlegur vankantur á mannlegu eðli.

Sem kemur mér á slóðir enn eins tilefnis til þess pirrings sem einkennir þennan pistil. Það er þegar fólk skilur ekki notkun orðsins trú. “Allir trúa á eitthvað, Styrmir,” var einu sinni sagt við mig. Og svo hefur mér oftar en einu sinni verið bent á að ég hljóti nú að trúa á sjálfan mig. Í alvöru… Hvaða rugl er þetta? Ég þarf ekki að trúa á sjálfan mig því ég veit að ég er hér. Allur svona sparðatíningur er bara merki um að fólk annaðhvort getur ekki eða vill ekki skilja orðið “trú”.

—

Kannski verða einhverjir pirraðir út í mig núna. Það verður þá bara að hafa það. Ég nenni ekki að tipla í kringum þetta málefni lengur. Maður einn var einu sinni spurður að því hvers vegna honum væri svona uppsigað við trú og hann svaraði: “Ef ekki væri fyrir trúna byggi ég í geimnum núna!”

Kannski byggjum við ekki endilega í geimnum, en ef ekki væri fyrir þann veikleika fólks að trúa á alls kyns hindurvitni, hvort sem það eru galdrar, að páfinn sé með beina línu til Guðs eða að Guð sé yfirleitt til, þá hefðu til að mynda margir átt lengra líf en þeir gerðu, hefðu þeir ekki verið myrtir fyrir að trúa ekki á það sama og morðingjar þeirra. Þá væri eyðni ekki eins útbreidd, stofnfrumurannsóknir komnar vel á veg, konur og samkynhneigðir ættu að baki langa fortíð jafnréttis á við aðra og saklausar konur og börn hefðu ekki verið brennd á báli í galdraofsóknum.

Svo eitthvað sé nefnt.

Yfir og út.