by

Enginn greip Coolio


Árið 2009 var Coolio að skemmta á menntaskólaskemmtun í Bretlandi og ákvað að kasta sér af sviðinu og í faðm áhorfenda, svokallað crowd surf. Það hefði eflaust verið frábært ef einhver hefði gripið hann. Hann lenti flatur á gólfinu og til að bæta gráu ofan á svart gerðu nærstaddir nemendur að honum aðsúg og rændu hann bæði fötum og skartgripum. Þegar öryggisvörður hafði hjálpað honum aftur upp á svið tókst honum að fá skóna sína aftur en það var allt og sumt.

Svekkjandi…

 

by

Nú árið er liðið…


…og ég ætla ekki að skrifa annál. Djöfull nenni ég því ekki.

En þegar ég hugsa til baka um árið sem nú er liðið kemur trúleysi fyrst upp í hugann. Oft á þessu ári hafa trúmál borið á góma og oft hef ég þurft að verja það að ég trúi ekki á hluti sem engar sannanir eru fyrir. Það fer í taugarnar á mér, þannig að ég ætti kannski ekki að skrifa um það. En samt. Ég hef lengi verið fráhverfur trú á hvers kyns hindurvitni en ég hef yfirleitt reynt að vera nokkuð mildur þegar þau mál ber á góma af virðingu við átrúnað annarra. En oft á liðnu ári hef ég orðið var við ótrúlegt óþol fólks gagnvart því að ég trúi ekki sama kjaftæði og það. Sérstaklega upplifði ég það í tengslum við tillögur mannréttindaráðs Reykjavíkur varðandi trúboð í skólum. Þá sá ég hvernig fólk veigraði sér ekki við að haugdrulla yfir “fjandans trúleysingjana” og þá ákvað ég að hætta öllu moði í þessum efnum. Nú segi ég fólki að miðlar eru að mínu áliti í versta falli harðsvíraðir svikahrappar en í besta falli villuráfandi fáráðlingar. Ég spyr fólk út í alla drauma sem ekki hafa ræst þegar það stærir sig af berdreymi og bið það að meta hvort tölfræðin er þeim virkilega í hag. Ég segi líka fólki að það að trúa ekki á guð Biblíunnar (þann siðlausa ribbalda) en trúa frekar á “persónulegan Guð” að mínu áliti á pari við að eiga ímyndaðan vin og það sé ekki eitthvað sem maður ætti að flagga.

Fólk hefur ýjað að því við mig að ég geti varla lifað fullnægjandi lífi eða alið börnin mín upp í kærleika því ég aðhyllist ekki sömu bronsaldarþvæluna og það þykist byggja líf sitt á, þegar það ætti að vera öllum mönnum ljóst að sigæði er sammannlegur eiginleiki óháður ritningartextum hvaða trúarbragða sem er. Nú lýsi ég yfir þessari skoðun minni frekar en að humma þetta fram af mér með samanbitnu brosi.

Það er ekkert grín að standa utan trúarbragðanna og verða fyrir sífelldum árásum, til dæmis nú síðast í leiðarapistli Ólafs Stephensen, þess fáfróða bjána sem ritstýrir Fréttablaðinu og finnst kjánalegt að trúlausir haldi jól. Ef hann hefði EINHVERJA þekkingu á sögu vissi hann að jólahald er að uppruna heiðinn siður og var ekki kennt við fæðingu Jesú fyrr en á síðari tímum, enda var krakkaanginn sá ekki fæddur að vetri. Hvað hefðu annars fjárhirðarnir verið að þvælast á miðjum vetri?

Talandi um fáfræði, þá kemur upp í huga mér öll þau skipti þar sem ég hef rætt uppruna trúarbragðanna eða þróunarkenninguna við fólk og það jafnar sínum átrúnaði á gamlar kreddur sem ekki má breyta við vísindalegar aðferðir og söguskoðun. “Þetta er bara trú eins og hvað annað. Hvað hefurðu fyrir þér að þróunarkenningin sé sennilegri en sköpun?” VÍSINDI, fíflið þitt! Það sem er svo dásamlegt við vísindin og þær aðferðir sem þau byggjast á er að þar er afstaða tekin út frá fyrirliggjandi sönnuargögnum og að sama skapi breytt gefi ný sönnunargögn tilefni til þess. Einkenni trúarbragðanna er hins vegar að halda sínu fram þrátt fyrir fyrirliggjandi sönnunargögn.

Nei, trú er ekki dyggð. Hún er alvarlegur vankantur á mannlegu eðli.

Sem kemur mér á slóðir enn eins tilefnis til þess pirrings sem einkennir þennan pistil. Það er þegar fólk skilur ekki notkun orðsins trú. “Allir trúa á eitthvað, Styrmir,” var einu sinni sagt við mig. Og svo hefur mér oftar en einu sinni verið bent á að ég hljóti nú að trúa á sjálfan mig. Í alvöru… Hvaða rugl er þetta? Ég þarf ekki að trúa á sjálfan mig því ég veit að ég er hér. Allur svona sparðatíningur er bara merki um að fólk annaðhvort getur ekki eða vill ekki skilja orðið “trú”.

—

Kannski verða einhverjir pirraðir út í mig núna. Það verður þá bara að hafa það. Ég nenni ekki að tipla í kringum þetta málefni lengur. Maður einn var einu sinni spurður að því hvers vegna honum væri svona uppsigað við trú og hann svaraði: “Ef ekki væri fyrir trúna byggi ég í geimnum núna!”

Kannski byggjum við ekki endilega í geimnum, en ef ekki væri fyrir þann veikleika fólks að trúa á alls kyns hindurvitni, hvort sem það eru galdrar, að páfinn sé með beina línu til Guðs eða að Guð sé yfirleitt til, þá hefðu til að mynda margir átt lengra líf en þeir gerðu, hefðu þeir ekki verið myrtir fyrir að trúa ekki á það sama og morðingjar þeirra. Þá væri eyðni ekki eins útbreidd, stofnfrumurannsóknir komnar vel á veg, konur og samkynhneigðir ættu að baki langa fortíð jafnréttis á við aðra og saklausar konur og börn hefðu ekki verið brennd á báli í galdraofsóknum.

Svo eitthvað sé nefnt.

Yfir og út.

by

Netrugl, Guð og au-pair


Ha, á ég bloggsíðu?

Alveg rétt, ég gleymi því stundum. Kannski ætti ég frekar að einbeita mér að henni en Facebook, sem hefur undanfarið tekið frá mér hættulega mikinn tíma. Af manni sem ákvað nýlega að eyða ekki tíma í að lesa lélegar bækur eyði ég merkilegum tíma í að lesa lélegan texta á Facebook. Nú þarf ég að anda djúpt og stíga nokkur skref aftur á bak. Minna Facebook. Það held ég að sé málið. Continue reading →